• Reinder Scherpenzeel

Avontuur

,,Ik kom voor Spaanse wijn", zegt een man van in de vijftig vrijwel meteen na binnenkomst. ,,Ik hou van Spanje, van de taal, van het eten en de wijn. Er is voor mij ook geen mooier land om doorheen te rijden met een vrachtwagen."

,,Ben je vrachtwagenchauffeur?", vraag ik. ,,Nee, nog niet. Ik ben docent klassieke talen, maar wel bezig met het groot rijbewijs. Ik wil mijn werk op het gymnasium afwisselen met lange tochten in een truck. Dat lijkt me geweldig. Even helemaal alleen in de cabine op een verlaten snelweg terwijl je doordendert naar het zuiden om een vracht af te leveren. De zon schijnt, het is binnen koel, het landschap trekt aan je voorbij en uit de boxen komt bluesmuziek met veel jengelende gitaren."

,,Ik heb in mijn leven van alles gedaan. Ik studeerde theologie en heb zeven jaar in Nicaragua gewoond waar ik op een universiteit het Oude Testament doceerde. Daarna heb ik voor een ontwikkelingsorganisatie gewerkt en sinds 2006 ben ik leraar Latijn en Grieks. Mijn broer vroeg twee jaar geleden wat ik zou willen als ik nog één keer van baan kon veranderen. Ineens borrelde daar spontaan het idee van vrachtwagenchauffeur op. Afgelopen augustus ben ik begonnen met rijlessen, maar het begeerde papiertje heb ik nog niet. Ik rijd te ongecontroleerd, mis het subtiele bochtenwerk. Dat wilde rijden heb ik me aangeleerd in Nicaragua, waar ik volgens lokaal gebruik toeterend en foeterend over de weg ging. Dat zit nog steeds een beetje in mijn bloed. Ik hou van hardrijden, maar met zo'n grote bak achter je moet je tijdig gas terugnemen om de bocht soepel door te komen. Het lukt me maar niet om mijn onstuimige kant te onderdrukken. Het valt me sowieso op hoe lastig het is op latere leeftijd nieuwe vaardigheden aan te leren. Dus ik heb nog wat lessen nodig."

,,Maar als het lukt gaat er toch een droompje in vervulling. Saai lijkt het me absoluut niet in mijn eentje op de weg. Ik verheug me erop om een paar dagen per week verlost te zijn van leerlingen die vaak nog maar moeilijk te motiveren zijn voor een vak waarvan ze het directe belang niet zo inzien. In die cabine zie je allemaal fragmenten uit het leven van mensen voorbij suizen. Dat roept bij mij een filosofische gesteldheid op. Het lijkt me heerlijk om achter het stuur over van alles na te denken. En ik neem natuurlijk boeken en kranten mee en een fiets om het landschap te verkennen als ik even moet rusten."

Het is voor mij een romantische terugkeer naar een leven waarin ik meer bewoog. Ik mis het avontuur een beetje. Dat ga ik weer opzoeken."