• Reinder Scherpenzeel

Bofkont

,,Deze port heb ik vijf jaar geleden gedronken met mijn vrouw. Hij was heerlijk. Sindsdien heb ik er een foto van op mijn telefoon en ben ik op zoek. Tot vandaag heb ik 'm nergens gezien."

We staan in het opkamertje. De man kijkt tevreden en ik opper dat zijn vrouw waarschijnlijk ook blij zal zijn met deze vondst. ,,Ze is in mei vorig jaar op 56-jarige leeftijd gestorven, vandaag 263 dagen geleden. Ruim drie jaar is ze ziek geweest. Eierstokkanker. Een sluipmoordenaar. Toen we de diagnose te horen kregen, werd er meteen bijgezegd dat ze het niet zou overleven. Het was een vonnis. Daar gingen we allebei op onze eigen manier mee om. Mijn vrouw was verdrietig, ik was boos. Boos op zeurende mensen, op oude mensen, op de dokters en op God. Allemaal irreële woede, niet gelegitimeerd. Het was onmacht."

,,We kwamen elkaar tegen in een discotheek toen we 21 en 20 waren. Ze was kleurrijk, had gemillimeterd haar en was heel mooi. Ze sprong eruit, ik was meteen onder de indruk en heb haar aangesproken. We hebben uren gekletst en aan het eind van de avond nodigde ik haar uit voor mijn feest. Er was nog helemaal geen feest gepland, maar ik wilde een afspraak en toen verzon ik dit. Snel heb ik vrienden gebeld en wat georganiseerd. Sinds een jaar was ik wees en ik woonde in mijn eentje in een vrij groot huis. Het was zo bijzonder en het klikte zo goed dat ze nooit meer is weggegaan. Precies een half jaar later zijn we getrouwd."

,,We beseften altijd hoe gelukkig we samen waren. We verschilden sterk van elkaar en hielden beiden ons eigen leven. Afhankelijk van elkaar waren we niet, dat maakte het juist spannend. We vertrouwden elkaar, waren open en hebben ongelofelijk veel mooie momenten beleefd. Die hebben we ook steeds benoemd.."

,,Toen ze ziek werd, zijn we blíjven praten. Voor haar was het natuurlijk moeilijk om mij en onze kinderen van begin dertig achter te laten. Toch lukte het om ook al het moois te blijven zien. Ze zei: ,,we hebben geen toekomst meer, maar de tijd die we nog hebben, pakken ze ons niet af." Tot op het laatst heeft ze zo zelfstandig en trots mogelijk geleefd. Ze wilde voor zichzelf blijven zorgen. Op het ene moment lachten en praatten we nog met elkaar, het volgende moment was ze niet meer bij bewustzijn. Ik had haar hand vast toen ze stierf."

,,Nu maken we geen nieuwe herinneringen meer samen. Ik ben vaak intens verdrietig. Tegelijkertijd ben ik zielsgelukkig om wat we samen hadden. Ik weet zeker dat zij ook heel gelukkig is geweest. Vanavond drink ik deze port en dan is zij erbij. Ik wil die verbinding met haar koesteren. We hebben 36 jaar lang een geweldige tijd gehad. En ook al vind ik het leven nu vaak zwaar, eigenlijk ben ik een bofkont!"