• Reinder Scherpenzeel

Hip

De vrouw was nog niet eerder in de winkel, toch heb ik haar al vaak gezien. Gewoon op straat, ze woont in de buurt. Het is geen dame waar je makkelijk omheen kijkt, ze kleedt zich kleurrijk en uitbundig. Ik ben al lang nieuwsgierig naar haar, dus vind het leuk dat ze de winkel binnenkomt voor een fles Italiaanse wijn..

Vandaag is haar kapsel roze, heeft ze zeven op diamantjes lijkende steentjes in beide oren en ook nog een grotere glanzende steen. Ze draagt gele schoenen met luipaardmotief en hoge plateauzolen. Haar nepbontjas heeft ook een luipaardmotief. Om haar rechter ringvinger draagt ze vier ringen: ,,Deze is van vlak nadat ik mijn man heb leren kennen, dit is de trouwring, en die andere twee kreeg ik toen we respectievelijk vijfentwintig en veertig jaar getrouwd waren. We zijn nog steeds verliefd. Net als mijn kleding, is ons huwelijk niet saai. Mijn man stimuleert die keuze trouwens, hij koopt vaak spullen voor me en is trots als hij naast me loopt. Natuurlijk is dat niet de belangrijkste reden dat we het nog steeds zo goed hebben samen. We blijven altijd in gesprek, weten hoe de ander denkt, zijn eerlijk en oordelen zo min mogelijk."

,,Liefde voor opvallende kleding heb ik altijd gehad. Vroeger zeiden mijn ouders vaak dat ik er verschrikkelijk uitzag. Ik was het buitenbeentje in een keurig gezin. Hoe ik aan die voorkeur kom, weet ik eigenlijk niet. Ik wil in ieder geval geen grijze muis zijn. Ik ben ijdel, creatief en hou van mooie kleuren."

,,'s Avonds zoek ik de kleding uit voor de volgende dag. Daar kan ik lang mee bezig zijn. De volgende ochtend besluit ik soms dat het toch helemaal anders moet. Heel soms heb ik toch nog last van een beetje gene. Dan moet mijn man me over de streep trekken. Als ik het één keer aan heb, voel ik me geweldig en zelfverzekerd. Het maakt me niet uit wat mensen ervan zeggen. Commentaar is er altijd. Sommige mensen vinden het niks en laten dat merken. Anderen bewonderen het. Er zijn vrouwen die het zelf ook wel willen, maar niet durven. En mijn kinderen… Ja, die vonden het vroeger op het schoolplein stom dat ik er anders uitzag. Toch wilde ik ze meegeven dat niet iedereen hetzelfde is. Er zijn veel verschillende mensen op de wereld en dat is maar goed ook."

,,Laatst zei mijn zoon nog ,,Jeetje mam, moet dat nou?" Hij is nog steeds niet altijd enthousiast over hoe ik eruit zie. Maar dat is voor mij geen reden om het anders te doen. Ik ga hier altijd mee door, zeker! Je bent nooit te oud om er mooi en kleurrijk uit te zien."

De eerstvolgende column van Klaas verschijnt in de krant van 17 januari