• Reinder Scherpenzeel

Honderd

,,Voor de zestigste verjaardag van een vriend zoek ik een wijn alvast bij achter de geraniums.'. Ik kijk de man met bril en grijze baard een beetje glazig aan. Hij verduidelijkt: ,,Deze geraniums heb ik net meegenomen van het balkon van mijn moeder. Ze is overleden, wij hebben haar huis leeggehaald. En deze zijn dus voor een vriend, zodat hij er later achter kan gaan zitten. Het is leuk als hij daar dan iets bij te drinken heeft."

,,Moeder is honderd jaar en acht maanden geworden. Ze woonde in Vianen, maar Culemborg is haar geboortestad. Ze groeide op in Hotel Veen aan de Markt. Dat was van haar ouders. Eenmaal getrouwd ging ze de stad uit.

Mijn moeder was een aimabele dame. Ruimdenkend en eerlijk. Ik heb me nooit tegen haar afgezet of voor haar gegeneerd. Vrienden kwamen graag bij ons."

,,Tot voor kort liep ze nog achter de rollator. Ze gebruikte geen medicijnen behalve een oogdruppeltje. Haar hersenen waren goed, maar wel op leeftijd. Ze had een oud geheugen, prima op de lange termijn, maar van kortgeleden kon ze niets onthouden. Logisch voor een honderdjarige. Ze ging soms schoksgewijs een beetje achteruit. Dan was het weer een onsje minder geworden."

,,Vier maanden geleden brak ze haar voet. Toen ik haar kort daarna zag, dacht ik ,,dit loopt niet goed af". Haar ziel trok zich terug, dat zag je in haar ogen. Daarna herstelde ze toch weer, maar was wel een beetje veranderd. Ze was nog liever geworden, deed nergens meer moeilijk over. Mijn moeder was er alleen nog maar om van te houden. Dat maakte ze ons heel gemakkelijk."

,,Toen werd het toch weer minder. Ze begon opeens veel water te drinken en kreeg het benauwd. Ik zat bij haar bed en hield haar hand vast. We hebben elkaar lang aangekeken. Heel intens. Ik voelde dat dit het afscheid was. We waren niet heel verdrietig omdat het haar wens was het leven te verlaten. Ze had geen perspectief meer, miste haar man en iedereen moest voor haar zorgen. Het was op. Twee dagen later is ze rustig en tevreden vertrokken."

,,Het mooiste beeld dat ik nu steeds voor me zie, is haar glimlach. Als ik kwam, lachte ze, als ik wegging weer. Mijn moeder is gestorven, maar die glimlach blijft bij me."