• Reinder Scherpenzeel

Pleegdochter

,,Morgen komen wat mensen de veertiende verjaardag van mijn pleegdochter vieren en daar zijn ook wijndrinkers bij." De vrouw is met een grote hond de winkel binnengekomen.

,,Ben je al lang haar pleegmoeder?", vraag ik. ,,Ja, sinds haar vijfde, maar ik ken haar al vanaf de geboorte. In die tijd was ik straathoekwerker in Eindhoven en zo heb ik haar ouders leren kennen. Zij waren verslaafd en psychisch in de war. Er werd slecht voor het meisje gezorgd. Ze was ondervoed en werd regelmatig geslagen. Toen ze vijf was, is haar moeder overleden en haar vader kon niet voor haar zorgen. Ze is bij pleeggezinnen gaan wonen, maar die vonden het moeilijk. Om ze te ondersteunen, heb ik haar in de weekenden opgevangen. Nu woont ze in een instelling en komt ze nog elk weekend bij mij."

,,Het is een creatief en slim meisje, maar ze is ook getraumatiseerd. Ze heeft bij veel verschillende mensen gewoond en met oneindig veel hulpverleners te maken gehad. Het vertrouwen in mensen, vooral volwassenen, is ze helemaal kwijt. Ze is vrijwel alleen op de wereld en heeft geleerd om te overleven. Daarbij doet ze wat ze wil, is moeilijk bij te sturen en houdt weinig rekening met anderen."

,,Ik probeer haar een veilige omgeving te bieden, accepteer haar zoals ze is en wil er onvoorwaardelijk voor haar zijn. Dat is niet altijd makkelijk omdat er eigenlijk geen afspraken met dit meisje te maken zijn. Soms is ze heel lief voor mij, maakt ze ontbijt, bakt broodjes in de vorm van hartjes en helpt ze me zoveel als ze kan. Zo toont ze haar liefde. Maar op andere momenten is het bijna onmogelijk om met haar te leven. Dat wordt ze opeens woedend, maakt ze dingen kapot en is ze onbereikbaar. Omdat wij zo close zijn, reageert ze veel op mij af."

,,Je kunt het leven vergelijken met een muur. Als de onderste bakstenen schots en scheef gemetseld zijn, wordt die nooit stevig en stabiel. Ik maak me grote zorgen over haar toekomst, weet niet hoe ze ooit over de nare ervaringen uit haar leven heen kan komen. Ze heeft geen veiligheid gekend en is zó bang dat mensen haar verlaten dat ze iedereen van zich af duwt."

,,Door de liefde houd ik het vol. Ik laat haar niet alleen. We zeggen vaak dat we van elkaar houden en ze heeft het hier naar haar zin. ,,Eindelijk weer in mijn eigen bed'', zegt ze dan. En ze is dol op deze hond. Die twee hebben veel met elkaar gemeen. Ook de hond is getraumatiseerd. Ze komt uit Griekenland en is mishandeld door haar eerste baas. Moeilijke mensen en dieren trekken mij aan. Ik heb iets te geven en zij hebben het nodig."