• De Roos

Barbaratalk: Dolly Parton

Een nachtmerrie: Mijn handen sluiten zich om haar keel. Ik knijp uit alle macht en hoor iets knakken. Het hoofd valt slap naar links, het lichaam glijdt op de grond en daar ligt ze: Barbara! Rechtop zit ik in bed met grote schrikogen. Half vier in de nacht. Heb ik in mijn droom echt de heilige Barbara vermoord? En ik had er nog plezier in ook! Dit klopt toch niet? Je praat het goed. Een beetje veel Barbara achter de kiezen met zo'n festival, zwaar getafeld, een ongelukkige jeugd. Het geeft te denken. Dit is de conclusie: heilig zijn is mooi maar uiteindelijk onuitstaanbaar.

Altijd moreel verheven en mild kijken, onverdraaglijk! Steeds die weke glimlach! In mijn binnentuintje groeit het plantje moordlust. Het mens moet weg! Ik schaam me natuurlijk. Maar er is ook opluchting! Erken het: eeuwige goedheid is niet reëel.

Neem als voorbeeld B en W van Culemborg. Uit de interviews tijdens het festival blijkt: het zijn allemaal aardige, sociaal bewogen, rechtschapen mannen. Zelfs hun partners leerden met hen leven. Dat is te mooi om waar te zijn. Wie van die vijf recreëert in zijn SM-kelder onder het huis (statistisch één op de vijf Nederlanders), wie pakt een lijntje cocaïne op de zaterdagavond (één op drie) of stalt omkoopgeld van aannemers op Maagdeneilandrekeningen (bijna iedereen)? We kregen het niet te horen en over blijft de bordkartonnen heiligheid van Sint B & W. Dat gelooft de onderbuik niet. De PVV is in aantocht.

Een ander voorbeeld. Het Barbarafestival biedt hoogstaand cultureel vermaak. Verfijnde concerten, fraaie poëzie, subtiele yoga, elke dag orgel (10 uur Bach en consorten). Mensen genieten ervan. Maar is al die culturele correctheid geen schijn? Deint de gemiddelde Culemborger niet liever? Als ik kersen pit, wil ik Freddy Quinn horen. Jungen, komm bald wieder. Bij mijn dood geen Mozart, maar Emmylou Harris: Diamond in my crown. Bach schreef aardige muziek, zij snikt de waarheid. In elke cultuurminnaar schuilt een sentimentele janker. Wij bewonderen Barbara maar in stilte begeren we Dolly Parton. We hebben het nu even over de gemiddelde zestigplusser.

Onder de oppervlakte gaan donkere geheimen schuil. In de zachtaardige GroenLinkser huist ook een lustmoordenaar, de 'Doe normaal' roepende VVD'er is ook een warmhartig bewogen mens! Je weet niks. Roos-aandeelhouders staan pal achter het festival. Als ze er maar niet heen hoeven. Cultuur is als eten: praten over en genieten van sterren maar gelukkig ben je pas achter friet met een berg saus. Leer er maar mee leven, met je zelf en anderen.

Barbara is niet vermoord, ze is uitgezwaaid. Net op tijd. Een mooi festival was het. Nieuwe Roosaandeelhouders (ook met moordlustige neigingen) blijven welkom. Eenmaal 25 euro, eeuwig aandeelhouder. Meld je bij hoogenkamp@ziggo.nl.

Rieks Hoogenkamp