• overstap kindernevendienst

    D Hooyer

in memoriam de Henri Veldhuis

12-08-2018, 11:22 | Lezersnieuws | Judith

“Culemborg ligt ook in Galilea, de vrijstad voor mensen met een kerfstok. Een vrijstad waar God ook heel graag wonderen doet. Amen.” Dat waren de laatste woorden van de preek van Henri Veldhuis op 8 juli in “zijn Barbarakerk”. Daarna vakantie. Op 30 juli, tijdens een heerlijke wandeltocht plotseling, als zonder enige overgang, weg uit dit leven…………….    

Meer dan 26 jaar was hij onze dominee, sprak hij voortdurend over Gods Liefde, die jou liefheeft zoals je bent. Ook in cursussen, gesprekskringen, in persoonlijke ontmoetingen leerde hij ons en bood hij steeds weer nieuwe verrassende en bevrijdende vergezichten. Hij had nog zoveel meer willen zeggen, en wij wilden zo graag nog meer horen. Een cursus in 2018-2019 over Marcus had hij al voorbereid. In het condoleanceregister schrijft een gemeentelid: “Ons boegbeeld, onze voorganger, onze Henri is er niet meer. We zullen zijn stem niet meer horen, niet meer zijn preken horen die ons onverbloemd bij de les hielden, scherp, rechtvaardig, soms tegen de haren in. We zullen zijn stem niet meer horen zingen.”

Rechtvaardigheid, oprechtheid en vrijheid, daar stond en streed hij voor. In dat gevecht was hij vasthoudend, voor sommigen te fel, te rechtlijnig. Hij kon niet anders.  Al in zijn studietijd was Henri persoonlijk intensief betrokken bij kerken achter het ijzeren gordijn, waarvoor hij in 1993 te Praag de eremedaille van de Tsjechische Academie der Wetenschappen ontving. Met name mensenrechtenactivist Václav Havel (1936-2011), tussen 1989 en 2003 de president van Tsjechië, inspireerde hem.

Over het Israëlisch-Palestijns conflict kon Henri onmogelijk zwijgen. In woord en geschrift benoemde hij het onrecht dat daar plaatsvindt en betreurde hij de ambivalente houding van de landelijke Protestantse Kerk. Er groeide een hechte vriendschap met Daoud Nassar, een Palestijns christen uit Bethlehem. Samen met zijn familie runt Daoud een boerenbedrijf. Ondanks de moeilijke omstandigheden en voortdurende bedreiging van confiscatie van het land, zet de familie Nassar zich op een geweldloze en zeer creatieve manier in onder het motto “Wij weigeren vijanden te zijn”. Met veel warmte en liefde sprak Henri vaak over Daoud en diens vreedzame verzet.

Zijn allerbelangrijkste inspiratiebron was Jezus van Nazareth, Gods onvoorwaardelijke liefde neergedaald in menselijke gestalte, voor hem het centrum van het Evangelie en van het christelijk geloof. Meer dan 26 jaar hoorden we het: “God houdt van jou zoals je bent, van Hem mag je er zijn.” Toen iemand eens aan Henri vroeg om over de liefde te preken, zei hij: “ik doe niet anders, iedere zondag opnieuw.” Meer dan 26 jaar leerde en onderwees hij, troostte hij, zegende hij, huilde en lachte hij samen met bedroefde en blije mensen. Hij trachtte volledige ruimte te geven aan hetero’s en homo’s, aan andersgelovigen, aan gedetineerden en vluchtelingen, aan dementen en hun verzorgers, kortom hij wilde er voor iedereen zijn. Henri hield van de mensen en velen hielden van hem.

Kinderen vormden steeds weer hoogtepunten in zijn liturgie. Onder zijn leiding beeldden zij bij de grote kerkelijke feesten verhalen rondom Jezus uit en in iedere kerkdienst beleefden we mooie gesprekjes met de kinderen voordat ze naar de nevendienst gingen. In die laatste kerkdienst van Henri maakten de 12-jarigen de overstap van kindernevendienst naar jeugdkerk. Toen werd de laatste foto gemaakt in zijn ambtswerk, een stralende Henri, de armen om de kinderen geslagen. Daarbij zegende hij hen met de reiszegen van Sint Patrick: De Heer zal voor, achter, onder, in, naast en boven je zijn. Zo zegene je God, vandaag, morgen, al de dagen dat je leeft, in eeuwigheid. Amen. En zo ging ook Henri op reis, zo vervolgen ook wij onze reis, helaas zonder deze mooie mens die ons allen zoveel heeft gegeven.  

De Protestantse Gemeente te Culemborg gedenkt hem in grote dankbaarheid.