Waar komt die rotzooi toch vandaan?

11-11-2019, 21:21 | Lezersnieuws | Henk

Hoe moet dat nu met het vuilnis in onze mooie stad? Soms verlang ik wel eens terug naar die tijd, dat we ons vuil, ongeacht wat, in een zinken emmer propten die eens per week aan de straat gezet kon worden en stipt werd opgehaald. Zo stipt, dat toen ik als puber met mijn klasgenoot Piet naar de middelbare school fietste, wij de lege emmers vanaf onze fiets met een fikse trap omver konden schoppen en daarmee in de nog slaperige straten van Rotterdam-Noord voor onzalige herrie zorgden.

De zinken emmer werd een vuilniszak, later een grijze container waar we onze vuilniszakken in konden bergen. Vooruitgang, zonder meer. En nog altijd werd een en ander netjes opgehaald.

Er kwam een groene container bij. Het besef groeide in onze samenleving, dat je afval kunt scheiden en daarmee de hele samenleving een dienst bewijst. Gewillig stopten we in het vervolg onze kliekjes in de groenbak, samen met de verwelkte bloemen en het tuinafval. Ook dit werd netjes opgehaald. Win/win!

Chemisch afval apart? Prima. We kregen een chemobox en eens per maand liepen we met ons kistje naar de AVRI-wagen, en leverden onze overtollige medicijnen, verfresten, batterijen en andere gevaarlijke spulletjes in. Win/in!

Ons plastic apart houden. Gewillig haalden we de daarvoor bestemde zakjes bij de supermarkt. Hoewel er twijfels bestonden over de zin van deze afvalscheiding, de meesten van ons deden braaf mee. En ook deze zakken werden regelmatig opgehaald. Win/win.

Idem wat het oud papier betreft, al kon je terugverlangen naar de tijd dat je dat voor de muziekvereniging of de kerk aan de weg kon zetten. Het idee dat je met je kilootjes overtollig papier nog wat goeds kon doen, was stimulerend!

De stand van zaken nu: overal verschijnen lelijke zwarte boxen in het straatbeeld. Sommige moet je met een pasje openen, andere, die voor oud papier en plastic (nog in de maak) zijn -vooralsnog – gratis.

Gewillig sjouw ik af en toe mijn vuilniszak en mijn oud papier naar zo’n box. Het is maar vijftig meter lopen, dat trek ik wel. Echter, steeds vaker constateer ik dat met dit nieuwe systeem voor vele burgers de drempel te hoog geworden blijkt. Lang niet iedereen is even bewust en vanuit innerlijke overtuiging bezig met het scheiden van afval. Heel veel mensen proppen alles bij elkaar in een vuilniszak en denken: ze zoeken het aan het eind van de lijn maar uit! Dat is altijd zo geweest. Maar met het nieuwe systeem doen zich een aantal obstakels voor die het voor de niet-uit-overtuiging- afval-scheidende -burger heel verleidelijk maakt om voor illegale methoden van afvalverwerking te kiezen. Ten eerste zijn de bakken waarin we onze zakken restafval moeten stoppen, wel erg smal en klein. Een beetje gevulde zak kan er ternauwernood in en wie de moeite heeft genomen, zo’n zware zak naar de container te sjouwen en daar moet constateren dat íe er niet in past, komt wel heel erg in de verleiding om hem er dan maar met een kwaaie kop naast te dumpen. Of… twintig meter verder in de gratis oud-papier container te proppen.

Ik zie steeds vaker op allerlei plekken in de stad zakken en andere verpakkingen met afval naast de containers staan. Wat ik niet zie, maar ongetwijfeld in toenemende mate plaatsheeft, zijn de mensen die in het beschermende donker hun achterbak volladen met huisvuil en de hele handel met een zwierige zwaai in sloot of berm dumpen, ver van hun bed.

Misschien is dat allemaal ingecalculeerd en wegen deze ontsporingen niet op tegen het verwachte gemak en de berekende bezuinigingen. Misschien is dat op termijn ook nog eens de praktijk en blijken de meesten van ons oppassende brave burgers die uit overwegingen van eigen en algemeen belang hun afval blijven scheiden en gewillig naar de diverse containers sjouwen.

Toch vrees ik dat er iets te hard van stapel gelopen is. Mentaliteitsverandering is niet iets dat je afdwingt. En ik vraag me ernstig af of je de verantwoordelijkheid wel helemaal bij de burger kunt neerleggen. Er zat een heleboel wijsheid in dat oude systeem. Het maakte ons misschien wat gemakzuchtig, maar eerlijk gezegd: ons leven is vaak al vol genoeg en het is ook heel fijn als de overheid, landelijk of lokaal, aan dienstverlening doet. Volgens mij betaal ik daar trouwens jaarlijks een niet onaanzienlijk sommetje geld voor!