• Eric Jansen

Alfons van der Mullen: een kleurrijk schilder

CULEMBORG Alfons van der Mullen is in Culemborg bekend als componist van symfonische cantates. Hij is echter ook geen onverdienstelijk schilder.

door Eric Jansen

Van der Mullen werd in 1949 geboren op Curaçao. Als kind tekende hij al veel, dus niet verwonderlijk dat hij op zijn achttiende naar de tekenacademie in Tilburg ging. Na zijn studie werkte hij als tekenleraar op Curaçao. Vijf jaar later ging hij weer terug naar Nederland, waar hij tot zijn pensionering tekenles gaf op een middelbare school in Mijdrecht.

Woonachtig in Culemborg besteedt van der Mullen de afgelopen jaren weer veel aandacht aan het schilderen, omdat hij er meer tijd voor heeft. Hij schildert vooral lichte kleurrijke landschappen ('lichtschappen'), onder meer geïnspireerd door de Betuwse, Franse en Antilliaanse natuur. Om zijn kijk op het landschap te blijven voeden, bezoekt hij veel exposities, juist ook om te zien wat andere schilders met het licht doen.

ZINDERING Daarnaast is hij regelmatig in de Betuwse natuur te vinden. Hij probeert hier vooral de zindering van het Hollandse licht te pakken, de manier waarop volgens hem het licht de natuur bezielt en struiken en bomen tot een zekere hunkering aanzet. Van der Mullen: ,,Bomen zijn eigenlijk persoonlijkheden in hout die snakken naar licht. Met enorme volharding vechten ze zich een weg naar boven. Die strijd van hunkering via het stugge hout is aan de stammen en gebroken silhouetten af te lezen". En dat ziet men in Van der Mullens doeken.

Het schilderen van een doek duurt gemiddeld zo'n 30 uur. Daarbij stelt hij hoge eisen aan zichzelf en is hij niet snel tevreden: ,,Het is een strijd om een goed schilderij te krijgen. Het gaat niet om het 'mooi zijn', compositorisch dienen in het doek alle vormen en richtingen evenwicht en balans te geven. Een goed schilderij moet zitten als een goede jas. Bij sommige schilderijen lukt me dat niet en heb ik de strijd verloren."

CURAÇAO Met regelmaat gaat hij ook terug naar Curaçao, om in de verzengende hitte met gelijkgestemden te schilderen. De cultuur aldaar ervaart hij als meer ontspannen dan de Nederlandse. Men heeft er volgens hem meer aandacht voor levensgemak en ontspanning dan voor een strenge, meer kunstbeschouwelijke analyse van het schilderen, zoals in Nederland gebruikelijker is.

Voorbeelden voor Van der Mullen zijn o.a. Vincent van Gogh (aan wie zijn eigen werk ook wel doet denken), Ruysdael, Constable en Kiefer. Zijn grootste ambitie is om landschappen te schilderen waarin "het licht je de scheppingskracht van het moment doet ervaren en dat dit een bevrijdend gevoel geeft aan de kijker". De schilder bedoelt dit niet pathetisch, maar eerder spiritueel.