• Olga Andropova

Verweer tegen eerdere detentie minderjarige Andropovs

CULEMBORG/KIEV Susanna van Citters van het Burgerinitiatief Kinderpardon Culemborg vertelt over de gebeurtenissen rond de aanhouding, uitzetting en detentie van de op zaterdag 15 december uitgezette Maksim en Denis Andropov. Een beschadigende minderjarigendetentie waar nog deze week piketadvocaat Ferdinand Verwey zich namens hen tegen verweert.

door Simon Dijk

Hoewel eerder minderjarigen in detentie werden gezet, ziet deze zaak onder meer op het feit of het nodig was de kinderen in een kleine cel te zetten, of het bedreigend voor hen was en of zoiets niet anders, vooral menselijker, kan. Instanties lijken vooral hun eigen draaiboek 'af te werken', waarbij het kinderbelang niet voldoende aan bod komt. Het Meldpunt Vreemdelingendetentie helpt de jongens alles op een rij te krijgen en onderzoekt hoe het allemaal verlopen is. Deze week zijn de jongens door de traumatische ervaringen genoodzaakt in Kiev opnieuw in psychotherapie te gaan.

SCHOK Van Citters: ,,De uitzetting kwam totaal onverwacht. Ook voor hun oom die de jongens begeleidde naar het politiebureau te Amersfoort voor hun wekelijkse meldplicht. IND had immers zelf opschorting van terugkeer voor 30 dagen toegezegd, tot 20 december. Oom en tante, waar de jongens te gast waren, waren geheel niet op de hoogte. Net als hun juridisch adviseur én de voogdij instelling Nidos die dan ook afwezig waren. De jongens werden alleen, na een autotocht in 'gevangenisauto', waarin helemaal niets gezegd werd, bij aankomst in het detentiecentrum te Zeist, in een cel zonder ramen gezet ,,met een hele dikke deur, met zo'n klein vierkant raampje", vertelt Maksim geschokt aan zijn ouders."

,,Het was er zo klein, dat ik de muur tegenover het bankje waar we op zaten, met mijn hand kon aanraken", vertelde Maksim beetje bij beetje.

ALLEEN ,,Op verzoek van de agent die hen van Amersfoort naar Zeist had gereden, werden ze van deze cel overgeplaatst naar een 'familiekamer', waar bewakers in en uit liepen, maar hen bijna twee en een half uur niets zeiden. Urenlang aan hun lot over gelaten, Maksim stil en in shock, en Denis zwijgzaam en verdrietig. Daarna verschenen twee mannen, waarschijnlijk van de Dienst Terugkeer en Vertrek, die hen verhoorden over waar ze woonden, over hun ouders, hun familie, over de procedures en dossiers. Dit alles in afwezigheid van hun voogdij-instelling NIDOS, advocaat of pedagoog. Na urenlange onzekerheid en angst werden de kinderen, helemaal alleen, naar de afdeling voor minderjarigen gebracht. Eerst was het de bedoeling dat ze alleen in aparte kamertjes zouden slapen. Denis raakte zo overstuur, dat een matras naar de kamer van Maksim mocht, zodat ze samen konden zijn. De jongens blijven herhalen, terwijl ze netjes aan de meldplicht voldaan hadden: "Wat hebben we verkeerd gedaan?"